در کنار هم روزای بد زیاد داشتیم. روزایی که شاید هم دیگرو زیاد نمی شناختیم و یا به عبارت دیگه خوب نمی شناختیم. و همین باعث شد تا نسبت به هم ذهنیت های بدی داشته باشیم. این ذهنیت های اشتباه بود که بین بچه ها فاصله انداخت. تا جایی که حتی این رابطه ها به جنگ(!) تشبیه شد. که حالا یکی از پیروزیش بر یکی دیگه یاد کنه!! هر چند همه ی ما در حد خودمون در تداوم این روزای بد نقش داشتیم. اما در کنارش افسوس می خوردیم. افسوس اینکه می شد روزای بهتری باشن. نه اینکه همش بد بود. بلکه می شد "بهتر" باشه.

اتفاقی که امروز افتاد‌‌‌‌ احتمالا ذهنیت خیلی از ما رو عوض کرد. اتفاقی که ای کاش زودتر از این ها می افتاد. زودتر اتفاق می افتاد تا همون "روزهای بهتر" شکل می گرفت. با این حال تصمیم علی برای قرار امروز و نگاه الهام سبزواری وقت خداحافظی از بچه ها بهمون نشون داد که چقدر راحت میشه تصورات اشتباهمون از هم دیگرو تغییر داد. نشون داد که "تحمل جدایی بینمون سخته". حتی اگه بعضیا جور دیگه تظاهر کنن . حتی اگه تنها نقطه اشتراکمون رشته و دانشگامون باشه!

به هر حال امروز برای من خوب بود. و تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که این وبلاگو فعال نگه دارم تا حداقل جایی باشه که از هم یادی کنیم.....

(انگار تعداد نظرات ثبت نمی شه. ولی شما نظرتونو بدید. خود کامنت هست. حتی اگر تعدادش نباشه!!)