صدایی از کوچه های مدینه به گوش میرسد صدای از مسجد رسول خدا می آید که ای مردم وای شیخین

حق من از ارث پدرم بدهید.آری باز صدای زهرا پاره تن رسول خدا بر گوش میرسد باز در شکسته وپهلوی پاره شده ودستان بسته علی.

همانگونه که شمع در تاریکی می سوزدوقطره قطره آب میشود واشکهای سوزان خویش را روان می سازد فاطمه نیز اندک اندک می سوخت وبه خاموشی می گرایید.

اکنون دیگر فاطمه با سکوت خود فریاد می کشد وبا آه آتشین خود طومار ستم را می سوزاند.

دیگر کسی صدای ناله فاطمه را که از ژرفای دلی شکسته بر می خاست نمی شنید مگر آنکه گذارش به بقیع می افتاد.

واینک فاطمه در بیت الاحزان با ناله خو فریاد می زندکه....انقلاب من در اندوهم فرو پیچیده است... واعتراضم در اشکهایم نهفته است.امیدوارم که شما این زبان را بفهمید...پروردگارا اینان به من ستم کردن مرا از چنگ اینان آزاد ساز .

وشگفت اینجاست که در این شرایط هم شیخین نمی گذارند فاطمه به حال خود باشد.در این لحظات آخر آمده اند تا بر همه جنایات خود بر اسلام ومسلمین پرده بکشند ومشروعیت ومقبولیت از دست رفته را باز یابند وبه مردم وانمود کنند که فاطمه آنان را مورد عفو وگذشت قرار داده است.

بررسي تطبيقي دو کنفرانس

در واپسين روزهاي سال ۱۳۸۵ توفيق حضور در اولين کنگره ملي علوم انساني در تهران را يافتم. همانطور که پيشتر گفته بودم اين کنگره توسط پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي برگزار شد. انگيزه اصلي من از حضور در اين کنگره آشنايي با فضاي علوم انساني در ايران و شناختن گرايشها و طيفهاي فعال در اين عرصه بود که تا حدود زيادي حاصل شد. متاسفانه طي سالهاي حضور در دانشگاه هنر کمتر امکان ارتباط و آشنايي با اصحاب علوم انساني را يافته بودم. حضور در اين کنگره نکات جالب ديگري هم براي من به همراه داشت. خصوصا اينکه چند ماه قبل تجربه حضور در يک کنفرانس بزرگ مشابه در دانشگاه آکسفورد را هم يافته بودم. به نظرم رسيد شايد از رهگذر مقايسه اين دو همايش علمي بتوان به برخي تفاوتهاي معنادار رسيد. البته اينجا صرفا به بيان اين تفاوتها بدون قضاوت و داوري مي پردازم و نتيجه گيري احتمالي را بر عهده خواننده محترم مي گذارم.

۱- کنگره تهران عنوان خاص يا موضوع به خصوصي نداشت و يک موضوع بسيار عام (علوم انساني) را دستمايه عنوان خود قرار داده بود. کنفرانس آکسفورد با عنوان خاصي (دگرگوني رسانه ها و نظريه هاي علوم اجتماعي) برگزار شده بود و قرار بود طي آن تاثير دگرگوني رسانه ها بر نطريه هاي علوم  اجتماعي بررسي شود.

 ۲- کنگره تهران از ارسال کنندگان مقالات خواسته بود علاوه بر چکيده مقاله اصل آنرا نيز جهت داوري ارسال نمايند. در واقع داوري در چند مرحله انجام مي شد. در کنفرانس آکسفورد داوري مقالات صرفا بر اساس چکيده مقالات بود.

۳- در کنگره تهران تا يک هفته قبل از برگزاري کنگره نتيجه داوري مقالات مشخص نبود. در کنفرانس آکسفورد نتايج داوري مقالات ۴ ماه قبل از برگزاري کنگره اعلام شد.

۴- در کنگره تهران افرادي که مقالاتشان پذيرفته مي شد خود به خود مهمان کنگره مي شدند. در کنفرانس آکسفورد پس از اعلام پذيرش مقاله متقاضي مي بايست جهت حضور در کنگره ثبت نام کند.

۵- حضور در کنگره تهران براي مدعوين رايگان بود اما ثبت نام جهت حضور در کنفرانس آکسفورد براي اساتيد حدود ۲۰۰ پوند و براي دانشجويان حدود ۱۰۰ پوند هزينه داشت.

۶- كليه مهمانان كنگره تهران در ايام برگزاري كنگره به صورت رايگان در هتل استقلال تهران اقامت داشتند. (البته بنده به دليل اقامت نزد بستگان از اين فيض محروم ماندم !) اما اغلب مهمانان كنفرانس آكسفورد در خوابگاههاي دانشجويي دانشگاه اقامت داشتند و بابت هر شب اقامت در آنجا بين 40 – 80 پوند هزينه پرداخت مي كردند. برخي نيز به هزينه خود در مهمانسرا يا هتل اقامت داشتند.

۷ - مهمانان كنگره تهران هر سه وعده غذا مهمان كنگره بودند. نهار اين كنگره كه هر روز توسط رستوران سالن همايشهاي بين المللي صدا و سيما تامين مي شد مشتمل بر حدود 10 نوع غذاي رنگارنگ و انواع سالاد و دسر و نوشيدني و ... بود. در كنفرانس آكسفورد تنها يك وعده نهار بصورت روزانه در هزينه هاي ثبت نام گنجانده شده بود كه عبارت بود از يك ساندويچ ، يك نوشابه ، يك چيپس و يك عدد ميوه. بابت صرف شام اختتاميه كنفرانس هم در صورت تمايل جداگانه بايد 30 پوند پرداخت مي شد.

8- در طول سه روز كنگره تهران ابتدا قرار بود تنها 30 مقاله ارائه شود كه نهايتا به حدود 70 مقاله افزايش يافت. البته تعداد مقالات پذيرش شده بسيار زياد تر از اين تعداد بود كه به علت عدم امكان ارائه قرار شد ما بقي مقالات بصورت كامل در كتاب كنگره چاپ شود. در سه روز كنفرانس آكسفورد حدود 250 مقاله ارائه شد. اغلب اين مقالات در قالب پانل هاي تخصصي به صورت همزمان در سالنها و اتاقهاي مجزا ارائه مي شد.

9- در كنگره تهران پس از ارائه شدن مقالات مجالي براي پرسش ها و يا اظهار نظر درباره مقالات ارائه شده توسط حاصران در جلسه نبود. در كنفرانس آكسفورد پس از مقالات نوبت به پرسشها و يا نظرات ديگران مي رسيد. (ظاهرا تفاوت اصلي ارائه مقاله به يك مجله علمي و ارائه آن به يك كنفرانس در اين است كه در كنفرانس ها امكان مواجهه حضوري با ديگر صاحب نظران و شنيدن نقد ساير كارشناسان به صاحب مقاله كمك مي كند پيش از چاپ نهايي مقاله اش اصلاحاتي در آن انجام دهد.)

10- در كنفرانس آكسفورد تنها تعداد معدودي از برترين مقالات ارائه شده جهت چاپ برگزيده مي شدند. در كنگره تهران مقرر شد مقالاتي كه به دليل كمبود وقت امكان ارائه شدن پيدا نكردند در كتاب كنفرانس چاپ شوند.

11- در كنگره تهران تعداد قابل توجهي از ارائه كنندگان مقاله – بخصوص اساتيد صاحب نام- بدون داشتن متن، يادداشت ، اسلايد و ...  سخنراني هاي مبسوطي ايراد فرمودند. در كنگره آكسفورد اغلب اساتيد صاحب نام مقالات خود را بطور كامل از روي نوشته خواندند.

12-  كنگره تهران با سخنان وزير علوم افتتاح و با سخنان رييس مجلس شوراي اسلامي پايان يافت. در كنفرانس آكسفورد هيچ مقام دولتي حضور نيافت.

13- در كنفرانس آكسفورد ايميل شركت كنندگان با اجازه آنها در اختيار ديگر شركت كنندگان قرار مي گرفت. در كنگره تهران هيچ ايميلي مبادله نشد.

14- در كنگره تهران مقاله چند دانش آموز در زمره مقالات ارائه شده قرار گرفت ، در حاليكه مقاله برخي اساتيد صاحب نام به دليل كمبود وقت ارائه نشد. در كنفرانس آكسفورد چنين اتفاقي نيافتاد.  

منبع : پرشين بلاگ

عطش ببازیم به نسیم دریا                               غزل برقصیم تا طلوع فردا

بیا کنارم ساقه ی بهاره                                    رو فرش برگا پولک ستاره

خمار شعرم می شکنه پیش تو                         عجب شرابی نفس تو داره

گل بهارم              در انتظارم                حریق سبزی                بیا کنارم

تن حریرت جوی عطر جاری                               صدای گرمت غیرت قناری

بذار بگیرم مثل تور دریا                                      تو رو در آغوش ماهی فراری

بیا کنارم سرو ناز بی تاب                                   بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا                                غزل برقصیم تا طلوع فردا

گل بهارم              در انتظارم               حریق سبزی                بیا کنارم

اگه بدونن ابر و باد و بارون                                 چه دلنواز این شب مهربون

هجوم میارن روی چرت کوچه                           صدای شهر و می برن آسمون

غروب گذشت و شب رسید به نیمه                   تب تو می خواد گل سرخ هیمه

بگو بخوابن همه اهل دنیا                                 هنوز یه نیمه مونده از شب ما

گل بهارم               در انتظارم              حریق سبزی               بیا کنارم

                                        فقط بخاطر تو                         

«شرح ما وقع»:

جمعه هفته گذشته (۱۴/۲/۸۶)آقای علیجانی در فوتبال داخل سالن(فوتسال)از ناحیه مچ پا دچار آسیب دیدگی میشود اما این جراحت را جدی نگرفته و در جهت مداوا بر نمی آید.اما پس از احساس درد شدید عصر روز بعدپس از مراجعه به پزشک متوجه میشود که دچار شکستگی پا شده است و به ناچار  پای خود را در گچ میبیند.

«و اما اطلاعات بدست آمده توسط ما»

خبر گزاری «بازتاب» که از منابع آگاه است وعوامل این خبرگزاری  در روز حادثه در محل حاضر بودند و ماجرا را به عینه دیده به نقل از برادر هادی علیجانی اذعان داشته:« حادثه بدی بود وقتی هادی در وسط میدان صاحب توپ بود یکی از مدافعان تیم حریف توپ او را تکل کرد و باعث صدمه دیدن هادی شد و هادی روی زمین افتاد و پای خودش را گرفت و از درد داد میزد» و جالب این است که وی در ادامه افزود:«وقتی که چنین اتفاقی برای کسی می افتد به امام زمان و ائمه اطهار و مخصوصا حضرت    ابا الفضل متوسل شده و به آنها پناه می برد ولی همین که پای هادی را تکل کردند هادی فریاد زد«آی مامان»!!!.

ولی یکی از مسئولا ن رده بالای امنیتی (خودم) که نخواست نامی از وی برده شود در گفتگو با خبر نگار ما از دسیسه ای در پس ماجرا خبر داد .وی گفت این حادثه یک اتفاق ساده نبوده و کاملا از پیش تعریف شده و طبق برنامه صورت گرفته است ودست تروریستها در این حادثه کاملا مشهود است. وی همچنین اعلام داشت ضارب اصلی پس از دستگیری بطرز مشکوکی جان باخته وسرنخ اصلی از دست رفته است ولی مامورین امنیتی تنی چند از افراد مظنون را که احتمال دست داشتن انها در حادثه می رفته را باز داشت کرده و تحویل بازپرس ویژه این بخش داده اند.

در بازجویی از متهمان که «سیاوش غلامرضایی» ملقب به باقالی  و «مهدی دانیالی» ملقب به دنی می باشند دو فرد مذکور از «محمد رضا قاسمی»ملقب به حجت  نام برده  و او را عامل اصلی این ترور معرفی کردند.

قابل ذکر است که محمدرضا قاسمی از همکلاسی های علیجانی بوده و رقیب اصلی وی برای کسب عنوان شاگرد اولی کلاس است.

احتمالا از آنجا که علیجانی توانسته در سه ترم اخیر در بین هم شاگردیهای خود بالاترین معدل را کسب نماید قاسمی با این کار میخواسته است وی را برای ایامی چند از دانشگاه دور نگه داشته تا او نتواند این ترم را با موفقیت پشت سر بگذارد.ولی قاسمی با گذشت سه ترم هنوز علیجانی را نشناخته است چون علیجانی صبح روز بعد با پای گچ گرفته پا به دانشگاه گذاشته و در کلاسها حاضر شد و علی رغم خنده هایی که متوجه اوست  همچنان مصمم کار خود را ادامه میدهد...

«با آرزوی سلامتی هر چه سریعتر آقای علیجانی» 

"اینجا هم بارون میباره"   پس احساس میکنم  که ما هم هستیم.