پاشین ، پاشین که شروع شد . دوباره یه مهمونی بزرگ و خیلی لذت بخش.

پاشین که دوباره صاحبخونه خودش داره صدامون میکنه . اما ...

«خدایا شکرت که دوباره فرصت درک مهمونیت رو بهم دادی.شکرت که باز هم

من گناهکار ، روسیاه ، بی شرم و.... رو از جمعیت مهمونهات بیرون نکردی .

تو چقدر مهربونی و من چقدر نمک نشناس . تو به من خیلی خیلی خیلی ....

بیشتر از حقم نعمت دادی . ببخشید اصلا حقی در کار نبوده .من چه حقی داشتم؟

هیچی . اما من تا تونستم و می تونم ناسپاسی کردم .تا می شد در حق نعمتهات

اسراف کردم .چشم دادی تا نعمتهات رو ببینم ، تا زیباییهای دنیا رو ببینم و...

اما من با اون چیزهایی رو که از دیدنشون منعم کرده بودی دیدم ، به چیزهایی

نگاه کردم که اصلا ارزش دیدن نداشتن و... زبون دادی که باهاش مناجات کنم ،

خوب حرف بزنم و... اما من حرفهایی که اصلا در حد یه آدم نبود رو به زبون

آوردم و... و خیلی از نعمتهای دیگه که قابل شمارش نیست و همچنین گناههایی

که من با این نعمتها انجام دادم . اما ... تو هر دفعه از کنار کارهام گذشتی و این

نعمتها رو از من نگرفتی و من هر بار جسورتر شدم .ببخش منو . ببخش . ببخش

فرصت بده بمن تا شاید ... چی بگم . زبونم بند اومده و تو نوشتن هم کم آوردم .

خودت از دلم خبر داری. پس با فضل خودت با من رفتار کن نه با عدلت. آمین »

حلول ماه رمضان مبارک