| تبليغات | X |
|
وبلاگ گروهی مدیریت بازرگانی دانشگاه شاهد
با سلام. اول باید تشکر کنم از بهزاد خان که مطلب خیلی باحالی نوشتی. بعد هم تشکر کنم از بچه ها که هنوز هم به این دخمه سر میزنن. و همچنین گله کنم از همون بچه هایی که سر میزنن به وبلاگ نه به خاطر اینکه به وبلاگ سر میزنن به خاطر اینکه بدون اینکه نظر بدن وبلاگو ترک میکنن. الان آمار وبلاگ نشون میده که تا حالا نزدیک 5000 بازدید داشته که اگه 2000 تاشو هم بگیم غریبه بوده و یا جزو بازدید های مشکوک النظر [نیشخند] حساب کنیم. اگه همه میخواستن 1 یه نظر بدن تا خالا نه تنها نظرا به 3000 میرسید بلکه آمار بازدیدها هم به خاطر مطالعه نظرها حداقل حدود 8000 میشد. حالا از همه بچه ها میخوام تا با دادن نظر خودتون اونایی که مطلب مینوسنو شارژشون کنید، همین بهزاد با اینکه مطلب خیلی قشنگی زده بود و اولین مطلبش هم توی این وبلاگ بود هیچ کدومتون نظر ندادید. از هرکسی که میخواد مطلب بزنه میتونه account بگیره. هر نظر و پیشنهادی هم داریدکه میدونید میتونه وبلاگو بهتر کنه بدید. بابا ما حداکثر 3 ترم دیگه با هم هستیم، بیایید حداقل این وبلاگو نگهش داریم. حالا ببینم کسی نظری در مورد این مطلب میده. 86/11/15 :: 23:52 :: نويسنده : جابر ساریخانی
سلام به همه. انشا الله که خوب باشین. نمی دونم چی شد یه دفعه به سرم زد که این متنو بزارم تو وبلاگ؟! ولی فکر کردم شاید بد نباشه یادی از روزای قبل کنیم، روزایی که چیزای دیگه غیر از درس هم مهم بودن. شاید با خوندن این متن اصلا چیزه زیادی زیادی به یاد خیلی ها نیاد ولی به هر حال دیگه... این یک بیت شعرم اول این مطلب می نویسم واسه یکی از بچه ها که خودش حتما منظورمو میفهمه: صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست چاره ی عشق احتمال، شرط محبت وفاست
در حاشیه اولين همايش مديريدت صنعتي همایش با طعم گوجه سبز اولین همایش مدیریت صنعتی بود ودانشگاه ما هم گویا بانی اصلی این رویداد علمی به شمار می رفت.ما دانش پژوهان وتشنه لبان مدیریتی هم تا شنیدیم یار در خانه خود ماست دست از جهان گردی برداشتیم و دل به دریا زدیم!!!!!! دست در جیب سرشار از تهی و البته گشاد خود کرده و مبلغ 5000 تومان قابل دار از جیب مبارک برای ثبت نام در همایش پرداختیم تا به اهداف علمی و البته سیاسی خود برسیم: اولا با فشار به سلولهای خاکستریمان به این نتیجه رسیدیم که هر چی باشه همایش مدیریت و بزم صاحب نظران برپا....و اگر عمر نوحی و صبر ایوبی باشه ممکن یه روز تو بازار کار به دردمان بخوره. ثانیا با این حرکت میتونستیم ثابت کنیم بابا این اسم "دانشگاه شاهد" که بالای پوستر همایش خورده یه جایی ته این شهر اندر میان زمینهای خاکی و گاها سر سبز"وجود خارجی" داره و فضایی را اشغال کرده!چند تا دانشجوی جویای علم هم" توفیق اجباری" اینو دارن که هر روز... کیلومترها راه بیان تا یک روز ثابت کنن ما هم آره٬ ما هم به جان مادرهایمان تو دانشگاه روزانه مدارج علم را کسب کرده ایم و...! چهارشنبه 10 خرداد از شوق وصال دوست دل تو دلمون نیست و شب را با نقش خیالش به صبح رسوندیم!! امروز همایشی به تلاش دانشگاه ما برگزار میشه و این میتونه مشت محکمی باشه به دهان دشمنانمان(البته حق امریکا محفوظه) که بابا توی این آشفته بازار همایش های عجیب وغریب یکی هم با نام زیبای شاهد مزین شده: دانشگاه شاهد!!! تو راه داشتم به مزایای دیگر این همایش فکر میکردم که پس از کلی کلنجار با این مغز ضعیف الجثه کاشف به عمل اومد که "بابا همایش".....کیفهایی که قرار بود توی این همایش علمی اهدا بشه باعث می شد تا اندک پولی در عمق جیبهایمان رسوب کنه و ما میتونیم با یک برنامه ریزی دقیق پس انداز هنگفتی برای آینده و اتفاقات خوشگوار آن داشته باشیم وبه خصوص اقایون كه در"آینده ای نه چندان نزدیک" مجبور نباشن تا با نون و پنیر برن یکی را بیارن!!! که این روزا با نان وپنیر عروسک بازی بچه ها هم سیر نمی شه چه برسه به....... ونیز ما میتونستیم تا بعد از سالها"شبهایی که سر گرسنه بر بالین گریه گذاشتیم" را فراموش کنیم ودستی به سر و روی این دل بینوا و درمانده بکشیم. ایستگاه میرداماد دروازه ورود ما از"تهران سفلی به تهران علیا" بود!وقتی چشمم به پارکینگ ماشینها افتاد غروری ملی میهنی در سرتاسر وجودم خروشان شد. یعنی این همه آدم با فرهنگ و فداکار تو تهران خودمون داشتیم که حاضر بودن عطای کولرهای خنک دلبرای آهنی خودشونو را به لقای تهویه دیو وحشتناک مترو ببخشن تا ما راحتتر نفس بکشیم. "لحظه موعود" کم کم فرا میرسید که به خاطر تبلیغات گسترده و خلاقانه ای که بیرون از سالن همایش شده بود راه را اشتباه رفتیم که پس از طی مسافتی یکی از دوستان خوش ذوق افاضه فیض کردند و گفتند: "زنهار ازین خیابان وین راه بی همایش".پس ما نیز زنهاری گفتیم وبالاخره درب سالن را پیدا کردیم. ولی انصافا خدا این مسئولین را برای اسلام و مسلمین حفظ کنه که حداقل همت کرده و روی در و دیوار" تنها آسانسور" سالن اینقدر پوستر زده بودن که تا یک وقت خدای نکرده٬خاک به دهان بنده دوباره گم نشیم بفهمیم که همین تک آسانسور ساختمان ما را به سر منزل مقصود میرسونه... سر انجام وارد سالن شدیم. سالنی پر از صندلیهای خالی ومعدود چهره هایی که اغلب از شاهد بودند.این را می شد از لباسهای متحد الشکل دردانه ها و صورت همیشه بشاش آقایون شاهدی(واقعا چرا همیشه؟؟) فهمید. در آن ورود به سالن تلالو چهره استاد اعظم، اسطوره برنامه ریزی، سمبل مدیریت بحران، رستم میدانهای سمعی و بصری، پدر پاور پوينت دانشگاه جناب «دکتر عبدالرضا بیگی نیا» چونان ماه شب چهارده چشمهایمان را از حدقه بیرون می آورد. همایش با تاخیری که جز لاینفک زندگی ماست شروع شد. صحبتهای دکتر صفری مبنی بر عوامل شکل گیری این همایش، وضوح صدای دکتر آذر نماینده مجلس و بحث مدیریت دانش از سوی دکتر الوانی آنقدر جذاب و گیرا بود که باعث شده بود جمعی از حضار از عمق جان به مطالعه روزنامه ورزشی بپردازن که با تبادل نظر تلنگر هایی نیز به ساختار کلی ورزش کشور میزدند.در این بین انواع موسیقی کلاسیک، پاپ و راک که از گوشی دوستان به صدا در میامد چنان اشتهای حضار را با سرعت غیر قابل مهاری افزایش می داد که همگی بعد از ناهار همگی مشغول هضم غنائم جنگی در سالن همایش بودند كه گروهی از علما و فضلا با لطف و عنایت والبته حس نوع دوستي که در وجودشون موج میزد در یک جنبش انتحاری کفشهای خود را از پا بیرون آورده و در مسیر بهبود وضعیت تهویه سالن از هیچ تلاشی دریغ نکردند و توانایی خود را در مدیریت بحران در معرض دید عموم قرار دادند در گیر و دار استنشاق همین رایحه های دلنشین و... بودیم که لطف و عنایت گروه خاصی از دوستان در شکل گوجه سبز های ترش برای ما متبلور شد و ما هم مستفیض شده از این همه مهر ومحبت به اهمیت مدیریت تغذیه در همایشهای کسل آور پی بردیم...چه بسا لذت نوش جان کردن این میوه های ترش و خوشمزه بیشتر از جوجه کبابهای ناهار بود و چه خوش گفت مولانا که: از محبت تلخ ها شیرین شود وز محبت مس ها زرین شود از محبت خارها گل می شود وز محبت سرکه ها مل می شود بعد از ظهر همایش نیز با ارائه مقالات طوری ادامه یافت ادامه یافت که هر چه از زمان همایش می گذشت به تناسب تعداد افراد مشتاق علم مدیریت نیز کم می شدو همگی فراق آن را به وصالش ترجیح می دادند! پنج شنبه 11 خرداد خوشبختانه هجرت امروز ما به سمت سالن همایش فارغ از دل مشغولی های(!) دیروزبود ومتاسفانه دیگر آفتاب چهره دکتر بیگی نیا در بدو ورود به سالن همایش جان مشتاقان را گرما نمی بخشید. هر چند انتظار ما دیری نپایید که ایشان از پشت کوههای سر به فلک کشیده طلوع کردند و ما را به وصال خود امیدوار! اما در اين ميان مسئولین توانسته بودند با درایت وذکاوت خود تاخیر ابتدایی را از یک ساعت و نیم روز اول را به یک ساعت در روز دوم کاهش دهند. همایش به مانند روز اول با ارائه مقالات نه چندان مفید روند کسل کننده خود را طی می کرد و" تفکرات فمنیستی" و گاها سوزناک دکتر پروانه گلرد هم در کنار حواشی دیگر همایش مانند لهجه آذری یکی از ارائه کنندگان(که خبر از ملی بودن همایش می داد) و پخش موسیقی بدون مناسبت در میان سخنان آقای فروتن (که نشان از ضعف بالای مدیریتی در این همایش مدیریت بود)از نکات جالب روز دوم بود. روز دوم همایش جذابیت های روز اول را نداشت: دیگر خبری از گوجه سبز های ترش نبود. تعداد کارگاه های آموزشی هم کمتر شده بود و كارگاه خوابي هم که یک حرکت کاملا خودجوش دانشجویی بود و در نماز خانه سالن اطلاعات تشکیل شد بر جذابیت این همایش چیزی اضافه نکرد(!) وحتی سخنرانی رسا و شنیدنی آقای فروتن هم با اینکه ما را از دنیای مجازی نظریات تئوری بیرون آورد و به طعم خوش تجربه را چشاند به نحو مطلوبی کار ساز نبود. اين هم اولين همايش مديريت صنعتي كه با همه ضعفها و کاستی های خود بالاخره تمام شد. به اميد همايش هايي ديگري ازين قبيل و مطالبي نه به لحن انتقاد که به لحن تعریف و تمجید.
86/11/05 :: 23:58 :: نويسنده : بهزاد بافکار
آرشيو وبلاگ پيوندها نويسندگان  |
||
 |
